Hexenjacht                      

                                                                                          

Het boek Hexenjacht  

 

69 harde, grappige, pijnlijke en herkenbare mannenverhalen over vechtscheiding. Geïnspireerd op mijn huwelijk en het einde ervan. 






Bestel het boek hier 

Hier alvast 2 voorproefjes van de 69 verhalen uit het boek. 

Burn-out

We hadden alles goed voor elkaar. Maar niet echt voor elkaar in de zin van “elkaar”. Meer voor mezelf eigenlijk. Ik werkte me te pletter. Ik stond om 6 uur op en ging eerst een half uurtje hardlopen. Ik was fanatiek bezig om mijn overgewicht onder controle te krijgen. Na het lopen snel douchen en naar mijn werk. Als ik daar om 7 uur was, kon ik ongestoord met de directeur zaken bespreken en dingetjes met hem regelen. Hij had de rare gewoonte om ‘s ochtends vroeg al te beginnen met een dikke sigaar. Ik had daar een enorme hekel aan, want ik was een fervente antiroker in die tijd. Maar ja, je moet iets voor je carrière over hebben.

Later ben ik ook sigaren gaan roken, dat scheelde een hoop ergernis. Om een uurtje of 19 was ik klaar en ging naar huis. De kinderen in bed stoppen, verhaaltje voorlezen en dan ‘s avonds nog even wat dingetjes doen die overdag waren blijven liggen. Dan nog nieuws kijken en andere actualiteitenprogramma’s en tegen een uurtje of twaalf naar bed. Dat ging zo de hele week door tot en met vrijdag. Dan kwam ik ‘s avonds thuis en viel ik gewoon direct na het eten in slaap op de bank. Of soms nog erger tijdens het slaapverhaaltje voor de kinderen lag ik zelf eerder te pitten dan zij. Ze zeggen nog steeds dat film kijken met mij niet leuk is, omdat ik altijd in slaap val. Ik was dus “leuk” carrière aan het maken.

Van verkoper klom ik op tot salesmanager en werd bevorderd tot business unit manager. Ik mocht een MBA-opleiding doen en dat deed ik dus prompt zonder dan ook maar even stil te staan bij hoeveel tijd en energie dat zou gaan kosten. Het enige dat het niet hoefde te kosten was geld, want alles werd betaald door de zaak. Maar de vis wordt duur betaald. Zo ook hier. Want aan mijn relatie werd geen enkel onderhoud gepleegd. Nee, sterker nog, ik was er helemaal niet mee bezig. Het was niet eens een kwestie van saai of sleur, maar gewoon van gebrek aan energie. Ik was kapot aan het einde van de dag en had geen energie meer over voor wat en wie dan ook. Ik kon ook heel weinig delen van de dingen die ik op het werk meemaakte, omdat Lisette er niet echt interesse in had en ik geen zin had om nog over mijn werk te praten. In het begin van onze relatie was dat anders. Toen werkten we allebei bij hetzelfde bedrijf. Dat was van de ene kant grappig. Ik wist eerder dan de directeur zelf dat hij zou worden ontslagen, omdat Lisette de secretaresse van de HR-directeur was. Maar voor de carrière van ons beiden was het niet goed om bij hetzelfde bedrijf te blijven werken, dus zijn we allebei ergens anders gaan werken.

Sinds die tijd hebben we over elkaars werk eigenlijk nooit meer echt gesproken. Misschien is daar de Grote Verwijdering wel begonnen. En als dan alle energie wegloopt in een zwart gat wordt het er ook niet beter op. Als klap op de vuurpijl kreeg ik een conflict met een net iets hogere baas dan ik. Hij was een soort interne consultant en ik vond hem een arrogante lul. Dat was hij ook, maar dat had ik achteraf gezien niet zo heel erg expliciet duidelijk hoeven maken. Ik denk dat dit niet in mijn voordeel heeft gewerkt. Aan de andere kant: hij vond mij ook een arrogante lul en dat stak hij niet onder of stoelen of tafels (inderdaad, ik was al zover heen dat ik niet alleen de cijfertjes, maar ook mijn gezegden niet meer helemaal paraat had). Ik houd ervan om zo eenvoudig mogelijk naar dingen te kijken. Dus zag ik het zo: het verschil was dat ik gelijk had, maar hij de baas. Dus kreeg ik een hoop gezeik. De druk werd zo groot dat ik op een dag in een belangrijke vergadering naar een spreadsheet zat te kijken en echt geen flauw benul had waar al die cijfertjes op sloegen. Zoiets kan natuurlijk best een keer gebeuren als je de avond daarvoor teveel gezopen hebt, maar dat was niet het geval en bovendien was het mijn eigen spreadsheet die ik stond te presenteren voor het managementteam. En dan wordt het extra pijnlijk. Toch was ik nog steeds in de ontkenningsfase. Toen ik bij mijn huisarts kwam, omdat ik vond dat ik pillen nodig had die me een beetje zouden oppeppen, maakte hij aan mijn ontkenningsgedoe in één keer een einde met de opmerking: “Meneer Vos, oppeppen helpt niets bij afbranden. U hebt een burn-out. U bent afgebrand, uitgeblust, op, leeg.” Ik wilde het niet geloven. Mijn huisarts vertelde me dat ik in de ontkenningsfase zat. Dat was niet erg. Daarna zou de weerstandsfase komen.

Jules Deelder zegt altijd dat je beter kunt opbranden dan uitdoven. Dat voelde in eerste instantie als een troostende gedachte. Maar ik weet nu beter, voortijdig afbranden is uiteindelijk toch echt erger. Toen ik thuiskwam met de mededeling dat ik een burn-out had, reageerde Lisette met: “Als je dan maar niet de hele dag hier thuis gaat zitten, want daar word ik gek van.” In één klap belandde ik van de ontkenningsfase in de weerstandsfase. 



Pavlove

We kennen allemaal het Pavlov-effect. Als je de etensbak van de hond voor iedere etensbeurt rammelt, zal de hond op een gegeven moment gaan kwijlen zodra hij het geluid van die bak hoort. Bij mijn hex werkte het op een gegeven moment hetzelfde met boodschappen doen. Niet dat ze daarvan ging kwijlen. Wel ietsje anders.

Ik had in een vrouwenblad gelezen hoe je de sleur in een huwelijk kon doorbreken door je vrouw te verrassen met iets onverwachts. Ik vond zelf dat neuken zo langzamerhand al zou kunnen vallen onder de categorie “onverwacht” maar ik besloot dat risico niet te nemen en iets origineler te werk te gaan. Want de vrouw wil echt verrast en verleid worden.

Ik zou het niet zoeken in een duur horloge of een dure armband of zo (dat had ik nog nooit gedaan, waarom zou ik dat nu dan wel ineens doen). Nee, ik ging het simpel houden om te kijken of de tip uit het vrouwenblad zou werken. Zonder al te veel afbreukrisico, als het ware. Het ging er tenslotte om te kijken of het zou kunnen werken om de sleur uit onze relatie te halen. Nu ik dit zelf terug lees, vind ik mezelf inderdaad ook wel een beetje heel erg luie, goedkope klootzak, moet ik bekennen.

Ik besloot Lisette te verrassen door op zaterdagochtend mee te gaan naar de supermarkt, de boodschappen voor haar te doen (ja, ik weet dat ik me bij de feministen onder de dames met al deze vrouwonvriendelijkheid niet heel erg populair maak, maar, echt waar!, ik zet altijd de vuilnisbakken buiten en laat de hond uit wanneer alle vrouwen al lang op één oor liggen) en door haar te trakteren op een zonnebankje. Ik ging de boodschappen doen voor het eten dat ik klaarmaakte die avond. Dubbel feest dus! Lisette was duidelijk blij verrast. En toen ik haar na de zonnebank trakteerde op een kopje koffie met iets lekkers erbij, zag ik haar blij zijn. Ze genoot zelfs van het eten dat ik had klaargemaakt. Een iets te hete en veel te vette chili con carne, omdat ik half-om-halfgehakt had gebruikt en vergeten was om het af te gieten. Lisette heeft een hekel aan vet eten en ondanks dat het niet zo heel lekker was, kauwde ze zich dapper door de vette smurrie heen. Mede dankzij de zorgvuldig uitgekozen bijpassende slobberwijn. Die avond keken we naar haar lievelingsfilm (Bambi) en daarna gingen we naar bed alwaar ze op een enthousiaste manier (en nog opmerkelijker: echt volledig op haar initiatief) seks met me had. En wat voor seks. Heerlijk! Alles erop en eraan. Behalve pijpen natuurlijk, maar een kniesoor die daarop let. Aldus de kniesoor. De tip werkte dus!

Ik kon natuurlijk bijna niet wachten tot het volgende weekend, dat kun je je wel voorstellen. Ik had alvast een lekker, niet al te ingewikkeld recept opgezocht (macaroni met ham en kaas) en had mijn boodschappenlijstje klaar. Als extraatje had ik het huis opgeruimd. Toen ze op het punt stond om boodschappen te gaan doen, was ik er als de kippen bij. “Zal ik je weer even helpen met de boodschappen en vanavond iets lekkers koken?” Ze keek me aan en zei: “Moet er soms weer geneukt worden vanavond?”